Blog vandaag is zo'n dag

Als mijn zoontje huilt loopt hij weg en verstopt zich. “Niemand mag mijn tranen zien alleen mijn familie.” Als ik vraag waarom vertelt hij dat hij zich schaamt. Het raakt mij enorm.

In zijn ogen zie ik ook mijn schaamte. Thuis heb ik geleerd om sterk te zijn en huilen hoort daar niet bij. Inmiddels ervaar ik hoe fijn het is om kwetsbaar te mogen zijn en dat wil ik ook voor hem.

Ik probeer hem te leren dat hij verdrietig mag zijn, dat het helemaal okay is om te huilen. Dat mensen dan weten dat hij verdrietig is of pijn heeft zodat ze hem kunnen troosten. Ik laat mijn tranen zien als ik verdrietig of geraakt ben.

“Maar papa huilt nooit.” zei hij een tijdje geleden. Ik realiseer me dat ik inderdaad vaker huil en dat hij zijn vader zelden ziet huilen. Inmiddels laat zijn vader vaker zijn tranen zien. Zodat mijn zoontje thuis leert dat jongetjes ook mogen huilen!

Mannen huilen niet is helaas nog stevig verankerd in onze cultuur.